Karen Hauer

gepensioneerd

Karen is niet op Schiermonnikoog geboren. Opa en oma Mellema, van moeders zijde, hadden op de Middenstreek een vakantiehuis, waar Karen vele vakanties doorbracht. Opa Mellema was eerst kapitein en werd later inspecteur cheepvaart bij Wagenborg. Met oma Mellema had Karen een goede band. Toen Karen haar been had gebroken, werd dan ook besloten om Karen naar oma op Schiermonnikoog te brengen en zo kwam Karen bij juf Karst op de lagere school. Ondanks haar gebroken been een heerlijke tijd met vele eilander vriendinnetjes.

Toen haar moeder het vakantiehuis aan de Langestreek kocht, gingen alle vakanties naar Schiermonnikoog. Karen vond het heerlijk om met Mees Toxopeus over het strand en door de duinen te zwerven. De reddingsbootman kon boeiend over het eiland en de natuur vertellen.

Ook toen Karen zelf kinderen kreeg en in Amsterdam woonde, werden de vakanties op Schiermonnikoog doorgebracht. En later woonde Karen ’s zomers op Schiermonnikoog en ’s winters in Amsterdam.

Vanaf 1 juli 1990 woont Karen definitief op Schiermonnikoog in het eilander huisje aan de Langestreek en ze wil hier ook niet meer vandaan. Karen houdt van het hele eiland, maar de zee blijft favoriet. En dan met name aan de westzijde. Karen heeft dan ook niet de behoefte om nog verre reizen te maken. Ze is tevreden op Schiermonnikoog. Op een vrije dag neemt Karen een kopje koffie met een broodje, maakt een puzzel, gaat met een leenhond op stap of brengt een bezoekje aan een eilander voor een praatje. Een tevreden dag.

Toch maakt Karen zich ook wel zorgen om het eiland. Daarom zou ze nog wel eens een kopje koffie willen drinken met iemand van het Waterschap om te praten over de nieuwe afwatering of met Natuurmonumenten om te vragen wat hun visie over Schiermonnikoog is. Maar Karen wil ook wel een kopje koffie drinken met een vuurtorenwachter. Want wat ziet hij en wat moet hij allemaal doen, daar boven in de toren. Dat Karen om het eiland geeft, blijkt ook wel uit de besteding van € 500,-. Karen zou graag bomen willen kopen en planten.

Op het eiland heeft Karen goede herinneringen aan het Pinksterfeest van vroeger, met bal na in hotel Schiermonnikoog. Maar ook het bevrijdingsfeest, waarbij de vuurtorenlicht in een V scheen, staat in haar geheugen gegrift. En de aankomst van Neptunus op het Noordzeestrand was ook een geweldig feest. Tegenwoordig kan Karen genieten van het midwinterfestival. Iedereen doet mee en dat bevordert de saamhorigheid onder de eilanders.

Hoewel Karen niet op Schiermonnikoog is geboren, voelt ze zich wel een eilandse en wil ze ook op Schiermonnikoog sterven. Haar plekje op het kerkhof is al gereserveerd.

Maar Karen wil voorlopig nog volop genieten en is tevreden.