Simone de Boer

gepensioneerd

Simone is geboren in 1946 en samen met twee broers opgegroeid in Friesland: in Hallum, een klein dorpje tussen Holwerd en Leeuwarden. Op haar 23e in had ze in Leeuwarden David ontmoet. Ze trouwden en David zocht naast zijn studie aan de sociale academie een baantje. Hij vond er een op Schiermonnikoog. Simone solliciteerde bij de gemeente en vond een baantje voor twintig uur op de afdeling Algemene Zaken. Met twee vrijwillige oudere dames mocht ze het scholen- en jeugdwerk opzetten. De uren bij de gemeente werden steeds minder maar in de bibliotheek steeds meer. Nu wonend aan de Badweg naast de Aude Schuele, geniet ze van haar vrije tijd met de kinderen/kleinkinderen en al haar vrijwillige projecten.

Het verhaal van Simone de Boer:

Simone is geboren in 1946 en samen met twee broers opgegroeid in Friesland: in Hallum, een klein dorpje tussen Holwerd en Leeuwarden. Ze woonde hier met veel plezier en had een onbezorgde jeugd. Na de middelbare school wilden haar ouders graag dat ze het onderwijs in ging, maar er was zoveel vraag naar personeel dat Simone er voor koos om niet te gaan studeren, maar om te gaan werken. Er was vroeger heel veel keuze in baantjes en zij koos voor een baantje bij een verzekeringsmaatschappij. Daarna kreeg ze een baan op de afdeling Radiologie in het ziekenhuis in Leeuwarden. Administratie en met mensen werken , dat vond ze het leukst. Daar lag haar passie, al had ze het liefste ook nog iets met boeken. Daarom was ze blij met haar baan als secretaresse bij de centrale bibliotheek-dienst. Het was een mooie tijd. Met een paar medewerkers/directeuren heeft ze nu na vijftig jaar nog steeds contact.

Ondertussen had ze op haar 23e in Leeuwarden David ontmoet. Ze trouwden en David zocht naast zijn studie aan de sociale academie een baantje. Hij vond er een op Schiermonnikoog. Het was een parttime baan als projectleider open bejaardenwerk. Het was voor Simone vroeger al een droom om alle seizoenen op een eiland mee te maken. Ze was al veel op Ameland geweest met haar grootouders. David woonde inmiddels op Schiermonnikoog en Simone zweefde tussen het vaste land en het eiland: ’s weekends hier en door de week in Leeuwarden. Ondanks haar droom vond ze het toch een moeilijke keuze om David te volgen, haar baan in Leeuwarden op te zeggen en afscheid te nemen van haar dierbare collega’s. Maar ze ging haar man en vier katten en hond achterna. Ze solliciteerde bij de gemeente en vond een baantje voor twintig uur op de afdeling Algemene Zaken. Het werk bestond uit gasten ontvangen en de telefoon aannemen. Toch weer met mensen werken, dat hoort bij haar. Gelukkig kreeg ze de kans om naast de twintig uur bij de gemeente vijf uur in de bibliotheek te werken. Met twee vrijwillige oudere dames mocht ze het scholen- en jeugdwerk opzetten. De uren bij de gemeente werden steeds minder maar in de bibliotheek steeds meer. Het jeugd- en scholenwerk was een succes. Samen met Tjitske Dijkstra zette ze de leeskring.  Ze genoot van de gasten van het eiland als ze voldaan uit de bibliotheek vertrokken met één van de nieuwste romans.

Nu wonend aan de Badweg naast de Aude Schuele, geniet ze van haar vrije tijd met de kinderen/kleinkinderen en al haar vrijwillige projecten. Ze vraagt zich wel eens af hoe ze het destijds allemaal voor elkaar kreeg: veel werken, vier pleegkinderen en veel huisdieren. Ze vertelde dat ze dan wel eens na een drukke dag tegen David zei als ze thuis kwam, “kom , we gaan nu picknicken, lekker naar buiten met de kinderen”. Het was heerlijk hoe de kinderen hier vrij konden opgroeien. Dat ze hier al zo snel zelfstandig werden.

Nu doet Simone nog heel veel vrijwilligerswerk: voor Amnesty International, ze is voorzitter van de Vespergroep en ze helpt de kerk met de laagdrempelige diensten, zoals een dienst met het thema ‘verbinden’. Ze houdt er nog steeds van om mee te denken met de bibliotheek, want die ligt haar na aan het hart. Tijdens het gesprek zat er een kat op schoot, er liep er een over tafel, de hond snurkte erop los en twee kleindochters kwamen Beppie af en toe even storen omdat ze niet konden slapen.

Wat is uw mooiste plekje op Schiermonnikoog?

Simone heeft meerdere mooie plekjes maar haar favoriet is aan het einde van het Westerhofpad, waar aan de linkerkant een kommetje in de duinen is. Een vredig plekje met uitzicht op de zee.

Welke andere plekjes zou u nog eens willen bezoeken?

Ze zou heel graag eens naar Ierland willen of nog eens naar Verona of Luca in Italië.

U wint €500,- maar mag het niet zelf houden. Wat doet u ermee?

Het eerste wat er in haar opkomt is de voedselbank. Ze heeft afgelopen week een bijzondere groep in de Aude Schuele meegemaakt en vindt het verschrikkelijk om te zien dat er nog steeds vele mensen gebruik moeten maken van de voedselbank.

Wat is uw favoriete feest op het eiland?

Koningsdag/Koninginnedag. Het fijnste aan deze dag vindt Simone dat het voor iedereen is. Dat je met mensen praat onder het kopje koffie. Dat iedereen zich onder elkaar mengt en het Wilhelmus zingt. Soms wordt ze uitgenodigd door vrienden aan de wal, maar de traditie om het hier met elkaar te beleven in het Willemshof, dat wil ze voor geen goud missen.

Wat is uw leukste herinnering aan een activiteit van Dorpsbelang?

Klozum zegt ze snel. Omdat David vroeger altijd moest werken in de Riich had ze de buren uitgenodigd. Na een oproep in de Dorpsbode voor meer open huizen besloot ze om de nieuwe eilandbewoners ook uit te nodigen en hun de spelregels van het feest uit te leggen. Ze werd eens gevraagd door vaste gasten uit Amsterdam of ze nog een plekje vrij had. Nadat ze uitgevogeld had hoe ze twintig man moest neerzetten waren ook deze mensen meer dan welkom. Eens werd ze winkelend in Amsterdam op haar schouder getikt door dezelfde gasten met de vraag of ze over een paar maand weer mochten aanschuiven. Door Klozum krijg je een speciale band met mensen die niet meer verdwijnt.

Tot slot zegt Simone nog dat ze het Dorpsbelang een belangrijke verbinding vindt en dat de Dorpsbode een rol speelt als medium om van elkaar op de hoogte te blijven.